Het probleem is niet dat ik ChatGPT gebruik

Het probleem is niet dat ik ChatGPT gebruik

Het probleem is dat we nog steeds doen alsof tijd de waarde is.

Een vriend van me las laatst een website die ik had opgeleverd. Hij was enthousiast. Over de inhoud, over het gevoel, over hoe het overkwam. Tot hij een screenshot stuurde. Hij wees naar zo’n typisch streepje in de tekst en zei: “Die moet je er even uithalen, anders zien mensen dat je ChatGPT hebt gebruikt.”

En daar zat meteen de echte vraag: sinds wanneer beoordelen we tekst op de tool? Sinds wanneer gaat het niet meer over wat er staat, maar over hoe het gemaakt is? Over “hoe lang” iemand eraan heeft gezeten. Over de illusie van ambacht.

Als je wilt dat ik alles zonder ChatGPT schrijf: kan

Als je wilt dat ik alles zonder ChatGPT schrijf, dan kan dat. Dan zit ik twee dagen te tikken. Twee dagen te schaven. Twee dagen te herschrijven. Ook prima.

Alleen betaal je dan niet voor een “tekstje”. Dan betaal je voor tijd. Voor uren. Voor zestien uur werk. En dan praat iedereen ineens anders.

En precies daar zit het punt: veel mensen zeggen dat ze “authentiek” willen, maar bedoelen eigenlijk iets anders. Ze bedoelen: laat mij geloven dat je er lang mee bezig was. Laat mij de inspanning kunnen ruiken. Laat mij het idee hebben dat dit handwerk is.

Je betaalt niet voor woorden. Je betaalt voor scherpte.

Je betaalt niet voor woorden. Niet voor het typen van zinnen. Je betaalt voor scherpte.

Voor het vermogen om iemands wereld in te trekken en daar de juiste vragen te stellen. Voor het herkennen van patronen die de ander zelf niet ziet. Voor het boven tafel krijgen van de kern. En voor het terugbrengen van die kern tot iets dat een ander meteen snapt — zonder ruis, zonder omwegen.

Dát is het werk. De tekst is de drager. Niet de bron.

Dat is nooit veranderd

Een goede tekstschrijver was vroeger niet waardevol omdat hij “mooie zinnen” kon maken. Hij was waardevol omdat hij de juiste vragen stelde om de juiste waarheid naar boven te halen. Omdat hij kon luisteren. Omdat hij kon kiezen. Omdat hij kon schrappen. Omdat hij iemand hielp om zichzelf helder te krijgen — en het vervolgens zo op papier zette dat anderen het ook konden voelen.

Waar die “ChatGPT-reflex” echt over gaat

Als iemand een tekst afkeurt omdat hij “naar ChatGPT ruikt”, dan zegt dat vaak dit: ik beoordeel op vorm in plaats van op inhoud. Ik verwar tijd met waarde. Ik ben bang dat ‘snel’ hetzelfde is als ‘oppervlakkig’.

En ja — soms is snel oppervlakkig. Als je niks te zeggen hebt. Als de input leeg is. Als je alleen maar een jasje zoekt.

Maar als de input scherp is en de inhoud iets draagt, dan is snelheid geen zonde. Dan is snelheid gewoon efficiëntie. Dan is het slim dat je geen twee dagen verspilt aan typwerk, als het echte werk ergens anders zit.

De conclusie

Het gaat niet om of er AI aan te pas kwam. Het gaat om wat jij overdraagt.

Als je niets te zeggen hebt, helpt geen tool. Als je wél iets te zeggen hebt, maakt de tool alleen het jasje sneller af.

En als iemand mij wil betalen voor tijd in plaats van voor scherpte, dan kan dat ook. Alleen kopen ze dan iets anders dan ze denken dat ze kopen.

Maak je naam waar.